📅 Dziś obchodzimy 43. rocznicę istnienia naszego muzeum. 22 kwietnia 1983 roku, w dawnej aptece „Pod Orłem” przy placu Bohaterów Getta 18, zostało otwarte muzeum nazwane wtedy Muzeum Pamięci Narodowej – Apteka pod Orłem 🌷
Powstało ono dzięki inicjatywie Towarzystwa Przyjaciół Dzielnicy Podgórze. W 1981 roku Naczelnik Urzędu Dzielnicowego Kraków-Podgórze, Marian Kulig, podjął decyzję o zamknięciu baru „Nadwiślańskiego”, działającego w dawnej aptece od 1967 roku, i powołał komitet organizacyjny odpowiedzialny za całokształt prac nad nową placówką muzealną. Po dwóch latach udało się otworzyć niewielkie muzeum podległe wtedy Wydziałowi Kultury UD Kraków-Podgórze.
Wystawa „Martyrologia Żydów krakowskich 1939-1945” była pierwszą wystawą stałą w Krakowie poświęconą wyłącznie losom ludności żydowskiej w czasie okupacji niemieckiej – pokazywana była przez 20 lat. W związku z przygotowywaniami do otwarcia muzeum wielokrotnie pytano Tadeusza Pankiewicza o jego postawę czasie wojny, a ten zawsze udzielał podobnych w wymowie odpowiedzi:
„To co ja robiłem, każdy przyzwoity człowiek powinien zrobić. Ja nie robię z tego żadnego bohaterstwa. To był mój święty obowiązek. To oni zrobili z tego legendę, która mi się nie należy”.
*Tadeusz Pankiewicz
————————-
Film – „Wojenne echa. Otwarcie apteki w getcie”, autor Krzysztof Miklaszewski, zdjęcia Tadeusz Metz, wł. Telewizja Polska Kraków.
👉 https://krakow.tvp.pl/74632700/otwarcie-apteki-w-getcie
Więcej o historii Muzeum 👉 https://muzeumkrakowa.pl/plik-do-pobrania/113
📷 Przemawia Jan Nowak, w latach 1979–1990 wiceprezydent miasta Krakowa, za nim farmaceutka Irena Droździkowska, która pracowała w aptece przez cały okres okupacji. Po lewej farmaceuta Tadeusz Pankiewicz, obok niego Mieczysław Kulig Naczelnik UD Kraków-Podgórze, czwarty od lewej Fryderyk Podsiadło kierownik Wydziału Kultury UD, 22.04.1983, w zbiorach Muzeum Krakowa.
[#opisujemy: Fotografia czarno-biała. Na pierwszy planie pięciu mężczyzn stojących w półokręgu, trzech ujętych na wprost, dwóch z prawego i lewego boku. Od lewej starszy mężczyzna (Tadeusz Pankiewicz miał wtedy 75 lat) ujęty z prawego boku ubrany w płaszcz, zza płaszcza wystaje kołnierz i krawat. Mężczyzna w spuszczonych rękach trzyma kapelusz. Głowa zwrócona lekko w prawo, włosy siwe przerzedzone, wzrok wbity w ziemię. Obok niego wyższy, młody mężczyzna w ciemnym garniturze, w ciemnych okularach, ze smutną miną spogląda na przemawiającego do mikrofonu, koło niego kolejny przedstawiciel płci męskiej w szarym garniturze w paski ze zmarszczonym czołem. Przy nim stoi mężczyzna w czarnym garniturze, prawa dłoń założona na lewej, w której trzyma kartkę, patrzy przed siebie. Obok niego stoi w garniturze przemawiający do mikrofonu, ręce spuszczone, lewa dłoń ściska prawą. Za nim dwie kobiety, pierwsza z prawej starsza niższa, lewe ramię ucięte, w cienkim płaszczu, prawa dłoń ściska lewą, w lewej trzyma chusteczkę i czarną torebkę. Obok niej młoda dziewczyna w grubym, białym, rozpiętym swetrze, koszula w paski, pod nią golf. Duża grzywka, włosy spięte w kucyk. Za nimi zakratowane na parterze okna budynku, wokół ludzie.]